Jakiś czas temu wrzuciłam na instagramowy oraz na facebookowy profil Doktor Ania zdjęcie kurczaka. Byłam ciekawa jak Producent rozwiązał temat braku substancji dodatkowych w produkcie zawierającym m.in. wodę, kurczaka i ryż.

Pytanie.

Mimo, iż domyślałam się gdzie „ukryta jest” będąca na pierwszym miejscu woda, wolałam upewnić się u źródła czy opłaca się robić produkt bez zagęstników i wspomagaczy zwłaszcza, że przy okazji takich rozmów zawsze dowiaduję się czegoś nowego, zbieram ciekawostki i fajne spożywcze „historie z życia wzięte”.

Nie zdążyłam jednak nawet napisać maila – Producent sam, niemal od razu odezwał się odpowiadając na moje pytania. Nie publikuję tu całej naszej dyskusji, pytań miałam kilka. Wrzucam (za zgodą Producenta) jedynie fragmenty dotyczące składu.

Odpowiedź.

„Tak naprawdę każdy producent i produkt mają swoją specyfikę. Konkurencja rynkowa i presja cenowa ze strony sieci handlowych powoduje, że w wielu firmach głównym celem jest jak najniższy koszt wytworzenia – wszystko po to, by sprostać oczekiwaniom cenowym handlu. Często więc receptura i jakość składników są tak dobierane, aby uzyskać jak najniższą cenę (np. poprzez stosowanie MOMu zamiast pełnowartościowego mięsa). Stosowanie dodatków do żywności nie jest zabronione, więc aby uzyskać odpowiedni smak i wygląd produktu, wielu producentów idzie na skróty – dodaje wzmacniacze smaku (glutaminian sodu lub inne.), barwniki i aromaty – tak jest najprościej i najtaniej, bo nie trzeba budować smaku w oparciu o większą ilość warzyw, przypraw, męczyć się z rozwojem receptur opartych o naturalne składniki etc. My mamy taką filozofię, że w składzie mamy tylko to, co niezbędne, aby dany produkt finalnie dobrze smakował bez wzmacniaczy, konserwantów, barwników i aromatów. Dlatego dość dużo czasu zajęło nam opracowanie receptur bez tych wszystkich dodatków w składzie. Jesteśmy jedyną firmą w Polsce z taką jakością/składem dań gotowych. Takie podejście kosztuje – bo przy naszej jakości nie jesteśmy w stanie często zaoferować wielu klientom naszych produktów w oczekiwanych przez nich cenach (takich, jakie inni producenci są w stanie, właśnie dzięki oszczędnościom na tańszych surowcach). No, ale to kwestia filozofii działania – my powiedzieliśmy sobie, że w kwestiach jakościowych nie idziemy na kompromisy i wierzymy, że również w dłuższej perspektywie okaże się to słuszne. Na razie widzimy, że takie podejście zaczyna procentować i coraz więcej klientów docenia jakość, a nie tylko najniższą możliwą cenę.” 

„Wszystkie składniki są wymienione na etykiecie – nic poza tym nie dodajemy. Sos z częścią składników gotujemy w specjalnym „kotle”, mięso i warzywa dozujemy do słoików, zalewamy sosem i po zamknięciu sterylizujemy. Poza tym żadnych magicznych sztuczek nie stosujemy.”

„Co do zagęstników,  to sami w niewielkich ilościach do niektórych produktów musimy dodawać skrobię, żeby uzyskać odpowiednią konsystencję sosu po sterylizacji (jednym słowem, żeby nie był zbyt rzadki). Ale robimy to nie dlatego, żeby na czymś „oszczędzić”, tylko dlatego, że po prostu nie ma innej możliwości technologicznie, aby utrzymać odpowiednią konsystencję produktu po sterylizacji.  Natomiast dodatek skrobi mamy tylko w tych produktach, gdzie inne składniki (jak i dodatek mąki) nie są w stanie zapewnić odpowiedniej gęstości sosu Ponieważ jesteśmy przejrzyści i uczciwi, to piszę o tym wprost – zresztą wszystkie składniki są jasno wypisane na opakowaniach. Ponieważ trwałość produktów zapewniamy poprzez sterylizację (a nie konserwanty itp.), to niestety na to jedno ustępstwo czasami jesteśmy zmuszeni pójść.”

Dziękuję za rozmowę!

Raz na jakiś czas staram się przypominać ludziom o zasadach panujących na moich profilach społecznościowych, ale może warto mieć je gdzieś w jedyn miejscu i po prostu rzucać linkiem raz na jakiś czas. Myślę, że niektóre z nich są na tyle uniwersalne, że przydadzą Ci się również w życiu prywatnym.

Władza absolutna.

Tak! Przyznaje się! Władza absolutna jest, będzie i bardzo sobie to cenię bo trochę nad tym pracowałam. Mało tego – TY TEŻ JĄ MASZ! Masz władzę nad składem swojego otoczenia, masz prawo jasno wyrażać swoje zdanie i jasno komunikować, gdy coś Ci nie pasuje. Zapraszając mnie do swojego domu masz prawo oczekiwać, że będę szanowała Twoje zasady. Ja mam prawo je olać i żyć po swojemu ale wtedy nie będę zdziwiona gdy wyrzucisz mnie na zbity pysk. Bo nie szanuję Twoich zasad. Bo przyszło mi do głowy, że wyleję wiadro gówna na środku Twojego mieszkania. Bo Tobie może się to nie spodobać. Masz prawo wywalić mnie bez słowa. Tak samo ja mam prawo wywalić Cię z mojego domu, którego przedłużeniem jest mój facebook i instagram.

Twoje publiczne komentarze są publiczne.

Naprawdę myślisz, że komentując na moim PUBLICZNYM profilu nie mam prawa pokazywać Twojego komentarza publicznie? Trzy razy zastanów się nad tym co piszesz.

Jeśli czujesz silną potrzebę wylania żółci lub poniżenia mnie lub mojego Czytelnika – zmień profil. U mnie nie ma miejsca na przepychanki i obrażanie mnie + moich Obserwatorów. Niezależnie czy żyją i odżywiają się w sposób który Ci odpowiada czy nie.

Otaczam się ludźmi, którzy mnie szanują.

Ty również masz prawo otaczać się ludźmi, którzy Cię szanują i cenią bez względu na Twoje pochodzenie, orientację, wyznanie, stan posiadania i wykształcenie. Masz prawo odseparować się, odciąć lub ograniczyć kontakty z toksycznymi osobnikami. Masz prawo powiedzieć 'dosyć’, 'nie podoba mi się to jak mnie traktujesz’, 'proszę zajmij się swoim życiem’. Korzystam z tego prawa codziennie, Tobie też polecam. Na wiele rzeczy nie mamy wpływu, to prawda. Ale możemy działać, jeśli chodzi o kształtowanie relacji w naszym otoczeniu, w naszym domu.

Olewam ludzi, którzy lepiej ode mnie wiedzą jak mam żyć.

Nauczyłam się i nadal uczę nie zwracać uwagi na smutnych, sfrustrowanych ludzi, doradzających mi UWAGA, UWAGA: W DOBREJ WIERZE jak mam żyć, pracować, pisać. Jakiego mam używać języka, jakich treści. Oni doskonale wiedzą czy to co robię jest dobre, wartościowe, czy zajdę daleko czy wyląduję w szambie. Nawet jeśli są to lub były bliskie mi osoby – nauczyłam się odcinać od takich TOKSYCZNYCH zachowań. Złośliwość, uszczypliwy przekaz, dziwne insynuacje i komunikaty na zasadzie „przykro mi, że” to dla mnie TOKSYNY. Usuwam je bez żalu z mojego życia. Razem z autorem wypowiedzi. To są często bardzo trudne sytuacje rodzinne jednak dla mnie ważniejsze jest to, co dzieje się w MOIM domu z MOJĄ najbliższą rodziną. Mam jedno życie i nie mam zamiaru nawet sekundy tracić na idiotyczne dyskusje, emocjonalne podjazdy i głupkowate gierki. Jeśli jest taka konieczność posługuję się środkami ostatecznymi, czyli kompletnym urwaniem relacji z osobą „ale ja chcę tylko dobrze dla ciebie”.

Ludzie, czy naprawdę tak trudno zrozumieć, że jestem świadoma tego co robię, że idę SWOJĄ drogą, że NIE INTERESUJE MNIE, że inni robią coś tam, że PRZECIEŻ WSZYSCY TAK ROBIĄ, że nie uznaję utartych schematów, że mam swoje metody i że lubię uczyć się na swoich błędach? Dodatkowo nie słucham rad osób, które są w innym miejscu niż to, do którego zmierzam. 

Ignoruję lub blokuję ludzi z kijem w dupie.

Tak, wiem, że brzmi to strasznie ale niestety tak robię. Wyznaję podejście „żyj i daj żyć innym”. Jeśli nie podoba Ci się treść – odejdź. Jeśli nie podoba Ci się język przekazu – odejdź. Jeśli nie podoba Ci się to jak się zachowuję – odejdź.

Ja nie przychodzę do Ciebie i nie wyrażam swojego niezadowolenia z powodu Twoich zdjęć, języka przekazu czy jakości prezentowanych treści.

Jeśli chcesz wyrazić swoje zdanie pod postacią merytorycznego komentarza BEZ EMOCJONALNYCH PODJAZDÓW – nie ma sprawy.

Jeśli chcesz napisać, że jestem taka, siaka, robię to i tamto źle Twoim zdaniem – odejdź. Jeśli chcesz napisać, że jesteś pewna gdzie zmierzam i jakie są moje cele – odejdź. Jeśli chcesz mnie oceniać nie mając pojęcia co piszesz – odejdź. Jeśli chcesz napisać mi, że nie podoba Ci się, że napisałam „gówno” – odejdź. Nie interesują mnie Twoje preferencje językowe, Twoje zdanie na mój temat, Twoja opinia o mim życiu. Nie interesuje mnie co myślisz o GMO, pestycydach, gejach i lesbijkach oraz partii rządzącej, zwłaszcza gdy uważasz swoje zdanie za jedyne słuszne i nie rozumiesz, że świat NIE JEST czarno-biały.

I tak wszyscy umrzemy.

Arsen w ryżu, pestycydy, WWA, plastik, antybiotyki, szczepionki – ludzie, kurwa, czy Wy się dopiero urodziliście?

Żyjemy w takich czasach OD LAT. Płacimy cenę za rozwój technologii, za ilość osób na ziemi, za brak szacunku do środowiska, za nieprzemyślane ruchy. Na litość boską nie zaczynaj na profilu dyskusji o tym, że nie jesz mięsa bo zawiera antybiotyki, sera bo jest trujący, warzyw bo azotany, owoców bo pestycydy itd. TAK – WSZYSTKO JEST SKAŻONE I WSZYSCY KIEDYŚ UMRZEMY. 

No i…? Co teraz? No właśnie. Więc daruj sobie informowanie mnie o sprawach na które nie mam wpływu. Chętnie pomogę Ci w obszarach na które mamy wpływ, np. w wybieraniu produktów o niskiej zawartości cukrów dodanych. Bo widzisz, przejmujesz się tak strasznie arsenem i pestycydami, ale to, że Ty i Twoje Dziecko żrecie tony cukru i tłuszcze utwardzane to już luz, prawda? Nie bądź hipokrytą, przestań płakać nad rozlanym mlekiem. Zajmij się tym, co możesz zmienić i nie informuj mnie o rewelacjach ze szmatławców na temat „nowych rewolucyjnych odkryć” prosto z dupy.

Korzystam z tego, że jestem u siebie.

Zapraszam Cię do siebie, żeby Ci pomóc, jeśli tylko jesteś na to gotowa. Mogę pokazać Ci proste sposoby na radzenie sobie z trudnymi tematami. Ty również zapraszasz ludzi do siebie, do swojego świata. Ale i ja i Ty oczekujemy uszanowania pewnych zasad. A jeśli ktoś PO RAZ KOLEJNY nie chce  respektować zasad, nie mam wyrzutów sumienia podczas reakcji. Bo do tego służy WŁADZA ABSOLUTNA. 

Korzystaj i rób porządek w swoim życiu. Pamiętaj co jest dla Ciebie najważniejsze – życie wedle cudzych norm? Cudzych planów? Czy życie swoim trybem, w swoim tempie, wedle tego co TOBIE sprawia radość, co Tobie pasuje. 

Ja żyję po swojemu, niektórym osobom się to nie podoba. Mają dla mnie miliony złotych rad, oczywiście „życzliwych”. Mają pretensje, żal, nie spełniam czyichś oczekiwań, pokładanych nadziei. Nie jestem taka, siaka, nie zachowuję się tak i owak, nie wyglądam, nie mieszkam, nie jeżdżę, nie pracuję, nie piszę, nie żyję wedle ich norm. Owszem. Żyje wedle swoich. Bo to moje życie do diabła! A jak Ci się szczególnie nie podoba i czujesz nieodpartą potrzebę przekazania mi komunikatu nt. niedostosowania mojego życia do Twoich „odpowiednich norm” – od razu powiem wprost i nie chciałabym tego więcej powtarzać: WYPIERDALAJ.

Zero tolerancji dla toksyn.

Upragniona ciąża, wymarzona sylwetka, zadbany dom, prężnie rozwijająca się firma, dokończona praca naukowa, piękny ogród, własna winnica, a może szyjesz ciuchy? Ręcznie tkasz dywany? Może marzysz o otwarciu własnego salonu piękności? Masz wizję, plany, marzenia, wydaje się, że wystarczy wyciągnąć rękę i „jakoś to będzie”… Czy wiesz jaka jest cena sukcesu? Ile tak naprawdę będziesz musiała zapłacić po drodze? Nie tylko pln-ów, euro czy dolarów. Zapłacisz też ciałem: plus 5 lat do wieku bo stres i niewyspanie. Plus 10 lat w rozwoju umysłowym bo staniesz na krawędzi i trzeba będzie skoczyć. Więcej niż raz. Albo ktoś Cię tam lekko i z uśmiechem na ustach popchnie. Czy jesteś gotowa zapłacić?

Jaka jest cena sukcesu?

Nie wiem. Zapytaj ludzi, którzy go osiągneli. Ja nadal idę swoją drogą. Właściwie nie idę – wspinam się, wdrapuję, czołgam czasami. Mogę zatem zdradzić Ci ile to kosztuje po drodze i jaki jest koszt szacowany. O tak, o tym mogę śmiało opowiedzieć i to ze szczegółami. Bo niektórzy widzą tylko medal, fanfary i otwieranie szampana. Nie widzą ile sportowcy wkładają pracy na co dzień. Ile zmęczenia, zwątpienia, upadania i podnoszenia się, zagryzania zębów i przekonywania samego siebie, że dam radę, ile trzeba godzin dziennie władować w: rozwój talentu, idealnej sylwetki, własnej firmy, wychowywanie dziecka, psa, utrzymanie pięknego wnętrza zgodnego z trendami. To nie jest praca „za darmo”, o nie. To najczęściej olbrzymia inwestycja. Finansowa, fizyczna i umysłowa bo wielokrotnie przekraczasz własne granice wytrzymałości. A życie nie czeka z kryzysami aż będziesz w formie, wali najczęściej na oślep i w dupie ma czy jesteś na to gotowa czy nie.

Ale Ty tego nie widzisz. Oglądasz tylko efekt, nie mając pojęcia ile ktoś tak naprawdę zapłacił, a zapewniam Cię, że niemal każdy zapłacił. I to nie mało. 

Czyli co się właściwie dzieje?

Zanim zobaczysz swoje nazwisko na okładce pracy naukowej, na medalu, w rejestrze, w gazecie czy gdziekolwiek indziej – dzieje się zwykle dużo. Często więcej złych rzeczy niż dobrych – szczególnie na początku. Trzeba wkładać dużo siebie, rezultatów nie widać, motywacja niektórym siada, cena sukcesu wydaje się być za wysoka – zwłaszcza jeśli nie kochasz tego co robisz. Trzeba uzbroić się w nadludzką często cierpliwość. Właściwie chyba niezależnie od dziedziny życia początek zawsze jest trudny i siermiężny. Energia konieczna do zrobienia pierwszego kroku jest niewyobrażalnie duża, wręcz przerażająca i blokująca.

Pamiętam jak zaczynałam chodzić na siłownię. Samo wejście do budynku i rejestracja przekraczała moje możliwości przez wiele miesięcy. A przecież fizycznie to kilka kroków i wyjęcie karty płatniczej. Tematy osobiste wydawały mi się absolutnie niemożliwe do ogarnięcia. Doktorat – z pozoru kilka lat pracy. Tyle, że to niemal wolontariat. Później napisanie pracy, egzaminy, obrona. Zakładanie firmy, rozkręcanie marki, inwestycje finansowe. W najgorszym z możliwych momentów życiowych. Kiedy na głowę zwaliło mi się właściwie niemal wszystko co może się człowiekowi zwalić na ryj. Gdy poziom stresu i rzeczy na barkach jednej osoby przekracza ludzkie możliwości i mózg w pewnym momencie odcina zasilanie – jedziesz na autopilocie, żeby nie zwariować. Do dziś nie pamiętam jak ja właściwie to wszystko zrobiłam mając 24h dziennie do dyspozycji. Ale zawsze – w każdym przypadku – najpierw był proces decyzyjny. Czy i co. Jak i gdzie. I zrobienie pierwszego – najtrudniejszego kroku. Myślisz, że szło jak z płatka? Do niektórych decyzji dojrzewałam miesiącami. Do innych latami. Nie byłam gotowa.

Zacznij.

Ludzie często zazdroszczą siły widząc wyróżniające się jednostki, wybitnych sportowców, fenomenalnych managerów, skutecznych nauczycieli ale nikt nie pamięta o tym, że wszyscy zaczynaliśmy w sumie tak samo. Od wydrapywania swojej drogi. Początkowo nie każdy jest przygotowany na uderzenie, nie wie jak bardzo ciężko może być – to normalne i naturalne. Wąską ścieżkę wydrapuje się paznokciami. Później kupujemy narzędzia i można zacząć dłubać konkretniej. Ciężko sobie wyobrazić to, że wielu osobom było na początku naprawdę trudno zrobić ten pierwszy krok. Tak jak być może Tobie teraz. Mnie było trudno. Z bardzo prostego powodu.

Strach to zły doradca.

Wiele rzeczy mogłam wcześniej, lepiej, bardziej. Tylko niestety nie miałam odwagi. Z wielu różnych przyczyn. Jedną z nich było słuchanie frazesów typu „a co, jeśli”, „nie dasz rady”, „robisz to źle”, „to nie ma sensu”, „to zły pomysł”, „po co Ty to robisz”. Oczywiście, że warto słuchać mądrzejszych od siebie. Niestety każdy mierzy drugiego wedle swojej miary, więc komuś wydawało się, że „nie dam rady” bo ta osoba faktycznie nie dałaby rady. To naturalny system oceny, ciężko go zmienić. Ale można to olać, po prostu. Strach – nasz własny – też jest czymś naturalnym. Można się poddać i stać w miejscu, można też oswoić go i zacząć zadawać pytania, po kolei niwelując hipotetyczne problemy. 

No i…?

A jak się nie uda to co? Nic. A jak się przewrócę to co? Nic. A jak to nie wypali to co? Nic. Naprawdę nic. Trzeba będzie otrzepać się i iść dalej. Cóż, nie udało się. Trudno.

Najważniejsze to zdać sobie sprawę z kilku kluczowych tematów.

• Nie każdy musi być superbohaterem, mieć superdom, superrodzinę, supersamochód, superpsa i superpracę. To nie jest społeczny wzór obowiązkowy. Gdy cena sukcesu ustalonego wedle norm społecznych jest abstrakcyjna, może jest to dla Ciebie znak? Chyba warto żyć przede wszystkim po swojemu, stworzyć swój własny świat, gdzie jesteś szczęśliwa.
• Jesteś wystarczająco wartościową osobą aby stworzyć sobie odpowiednie, wystarczająco fajne życie. To nienormalne, gdy ktoś stawia Ci warunki w miłości czy przyjaźni. Nie trać czasu i energii na uczucie, związek, relację, gdzie brakuje akceptacji, szacunku i bezwarunkowej miłości. Twój stan majątkowy, wygląd i wykształcenie są wystarczające, abyś zasługiwała na szacunek i świeże powietrze każdego dnia.
• To, że koleżance albo pani z TV się udało nie znaczy, że Tobie też się uda idąc identyczną drogą. Każdy jest inny, wiadomo. Warto poszukać własnej drogi, ale śmiało korzystaj z dobrych przykładów. Nie zawsze ciężka praca oznacza sukces. Pot i łzy nie gwarantują niczego, ale znacznie zwiększają prawdopodobieństwo tego, że się uda. To trochę jak z odpowiednią dietą, prawda? To, że dobrze się odżywiasz nie zagwarantuje Ci 100% zdrowia przez całe życie. Ale dość istotnie zwiększa prawdopodobieństwo lepszego samopoczucia, wyglądu oraz może troszkę uchronić nas przed pewnymi chorobami.

Po prostu idź.

Jeśli nie jesteś gotowa i cena sukcesu jest póki co zbyt wysoka – nie spiesz się, nie rzucaj się na głęboką wodę. To naturalny etap. Trzeba się oswoić. Poczekaj, obserwuj, zbieraj siły. Zmiana nawyków żywieniowych, wyjście z toksycznej relacji z partnerem, koleżanką, rodzicami czy zmiana fatalnej pracy na inną to momenty, gdy energia potrzebna do pierwszego kroku jest niezwykle wysoka, cena nas przeraża ale przeważnie warto ją zapłacić. Pod jednym warunkiem – że jesteśmy na to gotowi. Jeśli nie – trzeba chwilkę poczekać.

Jeśli jesteś gotowa – nie trać czasu. Każda minuta się liczy. Zbierz się, przechyl i skocz. Będzie cholernie ciężko i trzeba być na to gotowym, ale miej zawsze z tyłu głowy, że za jakiś czas – może miesiąc, może rok – zobaczysz błękitne niebo i weźmiesz głęboki oddech.

Co dalej…?

Zrobiłaś pierwszy krok – fajnie. Tylko, że teraz wcale nie będzie z górki i musisz zdawać sobie z tego sprawę. Z górki będzie za chwilę, tymczasem z czegoś musisz zrezygnować. Z czasu dla siebie, wieczoru z partnerem, ulubionego brownie, z książek, kina, sushi, imprez, odpoczynku, czasu ze znajomymi, zakupów pod wpływem chwili, restauracji, nowej torebki, pięknej pogody, fajnego wyjazdu, pszennych bułeczek, nowego sprzętu, lepszego samochodu, deski serów o 23, wakacji, większego domu, kawy na mieście, alkoholu – co jesteś w stanie wykreślić?  

A teraz wykreśl WSZYSTKO. Fajnie?

Obojętnie czy będzie luz, nie będzie tak źle, czy może będzie dramat – kiedyś ten etap przejściowy zakończy się ale sam proces nie kończy się chyba nigdy. Wszystkie osoby, które ciągle chcą więcej, zawsze będą szukały coraz lepszych narzędzi do coraz wydajniejszej pracy. Elementy rezygnacji też będą się przewijały od czasu do czasu. Z resztą cel zawsze jest gdzieś przed nami, a gdy go ostatecznie osiągniemy – pojawia się nowy. Oczywiście nie chodzi o cel, tylko o drogę, którą idziemy. To, czego uczymy się codziennie: poznajemy nowe techniki czołgania, chodzenia, biegu. Ludzie, których poznajemy po drodze – ich wsparcie i dobra energia, dzięki której rośniemy albo pasożytnictwo, które nas bezgłośnie zabija. Trzeba być na to gotowym i zdawać sobie sprawę z ceny, którą przyjdzie nam zapłacić. Dlatego najpierw wycisz się, poczekaj, zbierz siły. Później zaplanuj, zaakceptuj, padnij, powstań, otrzep się i spokojnie idź dalej.

Warto.

Kilka słów ode mnie, bo dziś Twoje święto. Właściwie nie tylko dziś, codziennie. Ale dziś pewnie dostaniesz kwiaty, a może kupisz je sobie sama?

Właśnie tego Ci życzę Mamo, abyś potrafiła kupować sobie kwiaty, gdy nikt nie obdaruje Cię nimi z okazji, bez okazji. Bo dbanie o siebie nie kończy się z pierwszym krzykiem noworodka, chociaż jak wiesz – na początku jest różnie.

Życzę Ci codziennej dbałości o chwilę czasu dla siebie. To czasem trudne, wiem. Sprobuj zacząć od 5 min. Codziennie! I nie przekładaj, 'od jutra’. Twoje jutro jest dziś!

Spokojnego oddechu Ci życzę, Mamo. Bez zadręczania się drobiazgami. Bez wyrzutów sumienia, z sensem czy bez sensu. Każdy stres dla organizmu to mniejsza lub większa destrukcja. A Ty przecież musisz dbać o swoje zdrowie, nie jesteś już sama. Olej głupie myśli, nie przejmuj się rzeczami na które nie masz wpływu, spróbuj złapać dystans. Może czasem odpuść, Mamo? Warto.

Szczęścia Ci życzę, Mamo. Ono samo nie przyjdzie. Trzeba wykrzesać je z siebie. Zobacz, jak pięknie kwitną bzy, zamknij oczy, powąchaj, niech oszałamiający zapach wypełni Twoje płuca, to tylko 5 sekund, łapiesz…?

Więcej czasu bez kompa i telefonu, Mamo, Ci życzę. Choć jeśli kochasz swoją pracę nie jest to łatwe. Tej magicznej równowagi Ci życzę. Ona jest osiągalna, sama wiesz. Da się! Nie rezygnuj z siebie, nie trzeba totalnie poświęcać się wbrew sobie. Chyba, że sprawia Ci to radość, wtedy życzę Ci abyś pamietała, że cnota jest sama w sobie nagrodą. Nie oczekuj podziękowań, ukłonów. To Twoja świadoma decyzja. Bardzo słuszna zresztą, bo jeśli poświęcasz swój cenny czas dziecku – to najlepsza inwestycja na świecie. Miej jednak oczy dookoła głowy, rzeczywistość zmienia się jak w kalejdoskopie, a wraz z nią priorytety i oczekiwania nasze i innych – nie obudź się z ręką w nocniku, Mamo.

Jeśli fasolka śpi grzecznie w brzuchu, albo czujesz już radosne kopnięcia zniecierpliwienia, życzę Ci uśmiechu i odwagi. Nie martw się, wszystko będzie dobrze. To naturalne, że czasem czujesz niepokój. W głębi serca jednak wiesz, że poradzisz sobie ze wszystkim. Nowe sytuacje opanujesz z prędkością światła, bo natura wyposażyła nas w instynkt. Teraz wydaje się to absurdalne, ale mowię Ci – będziesz wiedziała co robić. Życzę Ci tylko zdrowia i jak najwięcej przespanych nocy.

Specjalne ukłony i życzenia wytrwałości dla Ciebie, samotna Mamo. Jesteś dzielna i silna. Chwile słabości ma każdy z nas, korzystaj z nich jak z trampoliny. Spadając na dno, szykuj się już do odbicia, regeneruj siły, oszczędzaj energię. Da się, wszystko się Droga Mamo, prawda?

Kochane Mamy, nie dajcie się wyrzucić z zakrętów życiowych, odsuńcie się od złych ludzi, miejcie odwagę walczyć o siebie, bo walcząc o swoje dobro i szczęście uczycie tego swe dzieci. Jesteście pięknymi, mądrymi kobietami z wielką misją, którą każda z Was realizuje wedle własnej oceny i możliwości. Życzę Wam, aby ta misja dawała satysfakcję oraz by zawsze udawało się Wam tę misję wpleść w realizację samej siebie, bo żyjecie tylko raz. Drugiego podejścia nie będzie.